Store Styrke Prøven

De grote krachtproef.

Ik rijd op de linker rijbaan van een 4-baans autoweg. De 2 meest linkse banen zijn afgezet met pionnen die een schier eindeloos rij lijken te vormen door de slapende stad. Het is een mooie koele zomernacht waarbij de verlichting van de snelweg een bijna hallucinerende werking heeft op mijn vermoeide brein. De enige verstoring van deze serene ambiance is een automobilist die met gepaste snelheid het hart van de stad opzoekt. Ik rijd niet op deze voor mij afgezette weg omdat ik een belangrijk persoon ben. Deze weg is vandaag voorbehouden aan enkele duizenden die de moed hebben om de grote krachtproef aan te gaan. Al deze mensen die zich met hun vastbeslotenheid, en een beetje met de benen, hier na bijna 543 km aankomen in deze surrealistische wereld moeten allemaal blij zijn dat de pionnen een rij vormen naar het gapende gat van de Vallhal waar het warm zal zijn en de benen en de onverzettelijke geest mogen rusten.

Bij mij waren deze laatste kilometers emotioneel. Het besef dat je het echt geflikt hebt en dat daar in de warmte van de hal je meissie en de aanstichter van dit alles op je staan te wachten was reden genoeg hiervoor. Dit kan alleen maar betekenen dat ik echt heel moe ben. Heel even had ik een enkele traan in de ogen en bedacht ik mij dat zo dadelijk, na ruim 30 uur onderweg bij aankomst, ik mogelijk ook wel een traan zou kunnen laten. In de armen van mijn meissie kon ik echter alleen uitbrengen dat het toch echt een klere eind fietsen was.

De aanstichter van dit alles is onze jongste zoon Anne. En eigenlijk was de opstap voor Anne het feit dat ik vorig jaar van mijn kinderen een racefiets heb gekregen en dat deze mee moest op vakantie naar Noorwegen.

Van mijn kinderen heb ik in mei 2018 een racefiets gehad voor de komende drie verjaardagen en vaderdagen. Ik heb al meer dan 10 jaar een hobby om te kunnen zeggen dat ik werk aan mijn gezondheid. Gemiddeld doe ik 2 keer in de week op de spinfiets op mijn manier mijn best. De kinderen vonden het daarom tijd worden om ook maar eens buiten te spinnen.
Totaal onervaren en met geen enkele fietservaring die jonger is dan 40 jaar ben ik begonnen om mij het fietsen eigen te maken.
In juli en augustus 2018 doorkruisten wij met een camper het fraaie Noorse land. Op een goede dag overnachtten wij bij een stuwdam boven aan de prachtige Lysebotn. Deze bergpas staat samen met de Trollstigen in de de top 5 van mooiste fietsbergpassen. Je moet maar ergens beginnen. Dat werd dus mijn bergpasdoop op fiets. Ik houd van situaties waarin een keuze een volgende keuze onnodig maakt. Daarom zijn wij de volgende morgen eerst naar beneden gefietst. Dat houdt automatisch in dat het geen vraag meer is of ik naar boven ga fietsen. De Lysebotn zijn wij in stromende regen naar beneden gereden. Door mijn nog steeds overheersende automatische piloot dat alles zo hard mogelijk moet, reed ik Anne binnen de kortste keren uit zicht en heb ik een zeer acute kortdurende cursus hard remmen in de regen van de bergpas af gevolgd. De berg weer op ging iets minder voortvarend. Anne is een paar keer naar beneden gefietst om te controleren of ik nog een hartslag had. Nou die had ik, en ondanks mijn boven gemiddelde leeftijd voor een startende fietser, was mijn hartslag bijna net zo hoog als de bergpas zelf.
Later in de vakantie hebben wij de trollstigen bedwongen waarbij mijn voorlopig record van bijna 90 km/u op twee smalle rubbertjes is gevestigd. Dit als gevolg van mijn doodsverachting op twee wielen en de overtuigende hulp van de zwaartekracht.

Later, na de vakantie vroeg Anne bijna terloops, of wij volgend jaar de Styrke Prøven gaan fietsen.
Hij vondt dat dit na mijn fietservaring op de bergpassen in Noorwegen wel moest kunnen.
Na mijn vraag hoe ver dat is en hoe lang je er over mag doen. Heb ik bijna net zo terloops gezegd: ja prima gaan wij doen. Zeg nou zelf een gemiddelde van 22,5 km/u fietsen moet toch altijd te doen zijn.
Direct na de opening van de inschrijving in oktober hebben wij ons ingeschreven. De aan ons toegewezen startnummers zijn 215 en 216. Wij hebben ons veiligheidshalve ingeschreven in de eerste startgroep. Dat is vrijdagavond om 18.00 uur. Dan mogen wij er een zeer comfortabele 32 uur over doen om naar Oslo terug te fietsen. Nu was er geen weg meer terug.

Tja, en dan………
Na verloop van dagen komt het besef van wat ik nu weer heb gedaan. Ik realiseer mij dat het best heftig is voor mij als nog niet fietser.
Maar wie A zegt……, vanaf dat moment wist ik al wel zeker dat ik het hoe dan ook ging voltooien tenzij er iets gebeurde waar ik geen invloed op had.

Dat betekent dus dat waar ik wel invloed op heb nu moet gaan gebeuren om het waar te gaan maken.
Ik zal ernstig moeten gaan trainen. Een rondje van 50 km met een gemiddelde van 29 km bij een skyhigh hartslag is op dat moment toch wel het matje.
Verder heb ik geen idee hoe mijn lichaam er bij staat, buiten dat mijn massa royaal boven de 100 kg ligt, daar heeft iedereen thuis een meetapparaat voor staan. Dat valt dus met de beste wil ter wereld niet te ontkennen of ontlopen. De bloeddruk en bijv. cholesterol is iets minder gemakkelijk thuis te meten.
Heel basale zaken als fatsoenlijke kleding voor langdurige fietsuitjes en met name voor in de kou en nat moeten ook worden gescoord.
Het besef dat het binnen 8 maanden echt allemaal moet gaan gebeuren begint nu toch wel binnen te komen en brengt toch een soort van sence of urgency teweeg.

Tijdens de afspraak bij de huisarts blijkt al binnen enkele minuten dat de druk in mijn inwendige vatenstelsel paste bij het te maken vooroordeel gezien mijn omvang.
Vervolgens werd ik tijdens deze zelfde consult onder handen genomen door een assistent die voor het eerst mocht gaan spelen met het nieuwe speeltje van de huisarts: een ECG apparaat.
Na de standaard figuurtjes in de handleiding van de ECG vergeleken te hebben met het door mijn hart geproduceerde lijntje werd de huisarts er maar eens bij gehaald. Na enkele seconden wist de huisarts mij te vertellen dat ik een hartaanval heb gehad. Wel, zo hoor je nog eens iets.
Op dat moment bracht dit aanvankelijk wel enige twijfel bij mij teweeg. Echter denkend aan wat ik mijn hart wekelijks een aantal malen aan doe tijdens het spinnen dacht ik dat het niet zo’n vaart zou kunnen lopen. Er moest direct een afspraak gemaakt te worden bij de cardioloog. En met de huisarts afgesproken dat ik voorlopig maar gewoon doorga met mijn hart op volle toeren te laten draaien tijdens het trainen.

Ondertussen had mijn gewichtheffende en crossfittende dochter de koe bij de hoorns gepakt. Zij kent mij een beetje en weet dat ik desnoods zonder goede voorbereiding er blind in vlieg en niet stop voordat iets mij stopt. Bijvoorbeeld een hart dat zegt doe het lekker zelf.
Dus ik had een telefoonnummer van Jamie van Rijswijk gehad met de nadrukkelijke verplichting om bij hem een afspraak te maken.

Dat resulteerde er in dat Anne en ik eind november voor een intake fietstest bij Jamie langs gingen. Jamie is een zeer aimabele jonge man die ook al zie je er uit als Demis Roussos nog steeds niet zal zeggen: lijkt dit je wel verstandig? Maar wel: er moet wel iets gaan gebeuren.
En ik had al besloten dat ik de 543 km uit ging fietsen dus leek het mij het verstandigst om mij onderdanig te onderwerpen aan het trainingsschema dat Jamie voor Anne en mij schreef. En er valt ook niet te onderhandelen want de trainingen staan gewoon in TrainingPeaks. Ik maakte mij onderdanig aan een app op mijn telefoon. Hoe ver wil je gaan!
Anne had ook een TrainingsPeak maar hij zag er uit als een jonge afgetrainde God. Samen fietsen of trainen had daarom weinig zin.
Naast dat Jamie aimabel is, is ook zijn vrouw Renske een heel vriendelijke maar dwingende vrouw. En zij is de voedingsdeskundige binnen de familie en bedrijf Wielertrainer.com.
Om het effect van de zwaartekracht op mijn lichaam iets te elimineren werd ik op een dieet gezet van 1250 kcal per dag. En op een trainingsdag met meer dan 1,5 uur training mag ik wel 200 kcal meer naar binnen werken.
Renske raadde mij aan om een goed moment te zoeken om met het dieet te starten en er dan ook echt voor te gaan. Dat laatste hoefde mij niet meer gezegd te worden. Wel de start van het dieet heb ik uit tactische overwegingen uitgesteld tot 1 januari 2019.
Voor de fietstest bij Jamie wordt je door hem gewogen en bloeddruk gemeten, hij wil niet dat je levenloos zijn kantoor verlaat.
En dat is allemaal wel heel confronterend, want de weegschaal heeft de nare bijkomstigheid dat het een reële inschatting weet te maken van jouw percentage vet en spieren, gelukkig niet van je verstand.
Na mij kranig te hebben geweerd op de fiets blijkt dat ik op mijn omslagpunt een vermogen trap van 2,1 W per kg lichaamsgewicht. Dat maakte mij niet echt blij maar Jamie vond dit toch nog wel een redelijk startpunt om van uit te gaan werken. Tja hoe kan hij ook anders.

Mijn weken tot aan juni gaan naast mijn werk en slapen zich vullen met een keer spinnen, 3 keer in de week een sprint of interval training en in het weekend twee langere duurtrainingen in een lage hartslagzone. Dus al met al een training belasting van ca 15 uur in de week.

Tussendoor zijn wij nog een keer voor een fietstest bij Jamie langs geweest.
En eind mei volgt dan de fietstest waaruit blijkt wat alles heeft opgeleverd.
Nu heeft ook Jamie er volmondig vertrouwen in dat het mij gaat lukken. Mijn vermogen op het omslagpunt is gestegen naar 3,5 W per kg lichaamsgewicht. Mijn massa is afgenomen met het equivalent van een zak cement.

Alles bij elkaar was dit voor mijn lichaam een heftige periode, zeker als je als al een hele tijd terug Abraham hebt gezien. Maar het besluit dat ik het uit zo fietsen was al genomen dus het moest gebeuren.

Ondertussen mocht ik op 2 januari mij melden op de afdeling cardiologie in Dordrecht.
Na het wattage patiëntenrecord op de hometrainer te hebben gebroken en een dag lang mij verbazen, verbijten en totaal de weg kwijt te zijn in de Nederlandse geneeskundige zorg, mocht ik de uitslag van dit alles aanhoren in een telefonisch consult van de cardioloog. En wat blijkt, sommigen dachten dat al: een gedeelte van mijn hart is afgestorven.
Het gedeelte van mijn hart dat het nog wel doet mag tot de hoogste toeren worden opgestookt, totdat ik het gevoel heb dat het genoeg is. Dus gewoon volle bak trainen maar wel naar mijn lijf luisteren.

In het voorjaar bij een soort yard sale van fietskleding in het Brabantse land enkele attributen aangeschaft die bij mijn net ontluikende status van lange afstand fietser hoort, zoals een broek met een mega goed/dik zeemstuk. Tijdens deze verkoop happening was ook een ontzettend blij ei aanwezig die een workshop gaf, Sanne van Paassen. De workshop ging over veranderen van gewoonten of andere zaken om een door jou gesteld doel te bereiken.
Het feit dat iets niet zou kunnen omdat….. is volgens Sanne een behoorlijke mindfuck. Daar was ik al heel lang achter maar toch wel fijn om dat een keer van iemand anders te horen.
Verder ging de workshop over het krijgen van energie en hoe je dat het beste kunt organiseren voor jezelf. Ik dacht: volgens mij doe je dat zelf iets te veel, je vriend zal ontzettend moe van jou worden. Maar wat zij mij wel mee gaf is hoe je jezelf het beste mentaal kunt voorbereiden op een wedstrijd of evenement. En alleen de voorbereiding is al voldoende motivatie om, als dat nog nodig was, helemaal nooit meer op te geven.

Na de vele uren op de tacx en door het winterse rivieren landschap te fietsen is het dan toch echt juni 2019 geworden en komt 21 juni steeds benauwender dichterbij. Waarbij het gevoel gaat overheersen van laat het maar zover zijn dan gaan wij het doen en zijn wij er klaar mee.
Maar helaas, dat klaar mee zijn zou nog wel een anders kunnen lopen. Anne is heel hard aan het trainen gegaan en trapte na verloop van enkele maanden al riant meer dan 4 W per kg lichaamsgewicht. Bij de tijd dat ik de Dovrefjell over zou zijn zou hij al in Oslo kunnen zijn.
Echter zoals een goede tiener betaamt die net klaar is met een heel druk examen jaar met veel extra activiteiten er naast en sinds enkele maanden een vriendin, kreeg hij Pfeiffer. Dus voor hem dit jaar geen styrke prøven. Dus waarschijnlijk dat ik nog een jaar in training moet blijven.
Veel mensen vragen mij: en ben je er klaar voor? Ik denk dan, nee nog helemaal niet. Maar dat is een niet sociaal gewenst antwoord en is ook niet echt goed voor je zelfvertrouwen dus zeg ja: ja natuurlijk ben ik er klaar voor, zou gek zijn als dat niet zo zou zijn.

Op de dinsdag voor D-Day zijn wij naar Oslo gereden. Vroeg op de avond arriveerden wij op ons air B&B adres. Een oud houten huis naast het Ekeberg sculptur park. Met uitzicht op Oslo en de fjord. Dat was een goed begin van de werkvakantie week.
Woensdag eerst de benen even lostrappen na de 14 uur auto rijden op dinsdag. De benen gaven feedback dat dit nodig was, en dit herinnert mij er gelijk weer aan dat er in Noorwegen heel veel bulten in de wereld zitten. Dit in tegenstelling tot ons biljartlaken thuis met enkel een molshoopje van een dijk of brug.
Dat is een van de niet uitgesproken angsten van mij, hoe kom ik al de bergen en heuvels over. Het enige dat ik hier op getraind heb is een weekend Zuid-Limburg. Ik houd mij maar voor de gek door te denken dat fietsen met 35km/u wind op de kop op de dijk hetzelfde is als een horizontale bergbeklimming.

Donderdag met de trein naar Trondheim. Het was door de styrke prøven organisatie perfect geregeld. De fiets bij het station afgegeven aan mensen die blijk gaven dat zij heel goed op dit vrij essentiële onderdeel van de expeditie zouden gaan passen. De fiets werd netjes in bubbelfolie ingepakt in een vrachtauto gezet. De fiets mocht niet met de trein maar moest de tocht over de A6 in tegengestelde richting maken. Ik denk dat dit er voor zorgt dat dit het voor de fiets gemakkelijker maakt om terug te willen over dezelfde route.
De trein volgt voor een groot deel ongeveer hetzelfde tracé als de A6. Met name het deel over de Dovrefjell is mooi om te zien van uit de trein. Dit is wel voeding voor een aantal enge mannetjes achter in je onderbewuste die het toch wel even laten weten dat het best steil is en best ver en best koud en best…… Maar je verstand overwint en bevestigd dat het heel mooi is om daar te kunnen fietsen.
In het Scandic Nedelven hotel mijn intrek genomen, waarna om 17.00 uur mijn dierbaarste vriend voor de komende dagen wordt uitgeladen. Uiteraard moest ik mijzelf en mijn vriend laten weten dat je hier in het noorden ook gewoon kunt fietsen zonder achterna gezeten te worden door poolvossen, ijsberen, muskusossen of ander enge beesten. Dus in de avond nog even omgekleed en rondje om de de stad gefietst. Uiteraard ging het na 15 min. regenen. Ik was de enige fietser die avond in en rond Trondheim, dat idee had ik in ieder geval. 24 uur later zou dat anders zijn.
Vroeg slapen en op vrijdag uitslapen was het idee. Dat vroeg slapen lukte, uitslapen iets minder. Mijn vriend heeft lekker warm en droog naast mij op de kamer, tegen de muur staand, geslapen. Na het ontbijt liep ik om 08.30 uur door de stad. Tja je moet toch iets om je zinnen te verzetten. In ieder geval de startlocatie bezocht en nog een aantal bekende plaatsen bekeken die in eerdere vakanties ook al eens waren bezocht. Verder op de dag veel rusten, relaxen en niet te veel doen. Je wordt een beetje zenuwachtig en denkt heb ik alles in orde? Wat neem ik nu precies mee en hoe verdeel ik dat dan over mijn rugtasje en shirt. In het hotel kun je het startnummer en de gps sensor ophalen.

Uiterlijk om 12.00 moet er uitgecheckt worden dat is wel een beetje jammer. De lobby en de gangen van het hotel lopen nu vol met fietsers. De fietsen staan 4-dik in de gangen en hun baasjes proberen de tijd te doden met slapen, lezen, suf voor zich uit staren, of heel irritant heel energiek rond te lopen in fietskleding terwijl 8 uur later pas gestart kan worden.


Nu kon ik nog mooi mijzelf mentaal voorbereiden op wat er komen zou, hoewel ik daar nog geen flauwe notie van had. Mijn langste fietstocht in mijn leven was 175 km geweest. En dit is net een klein stukje verder.
Ik dacht aan wat de dwingende Renske mij had verteld: elk uur een bidon leeg drinken en elke 20 minuten iets eten, zodat ik per uur 80 gram koolhydraten binnen zou krijgen. Meer kan je lijf toch niet opnemen, maar je verbrandt wel meer dan 80 gram per uur. Verder bedacht ik mij dat ik best wel netjes naar haar heb geluisterd in de laatste week tot nu toe met het “stapelen” en slapen en zo.
Ook aan die andere vrouw, dat blije ei Sanne van Paasen, moest ik denken. Zij vertelde dat je alles voor zover mogelijk vooraf moet visualiseren, en je mentaal moet voorbereiden. Wat ga je tegen jezelf zeggen als je er door heen zit of als het moeilijk wordt, moe wordt of andere afwijkingen krijgt.
En zorgen dat je alles vooraf bedacht hebt, ook alle praktische zaken.
Dus dacht ik dat ik alles wel goed onder controle had, totdat… ik zat naast mijn fiets in de gang een beetje half te slapen,… totdat mijn fiets mij tot leven wekte. Ik had een klapband! Dat wil zeggen binnen 2 seconden was de achterband leeg. Buitenband was nieuw met max 100 km op de teller.
Lotgenoten in het wachten waren net zo verrast als ik, in het Noors, Engels, Duits en Zweeds volgde de opmerking: beter nu dan vannacht. Daar hadden zij allemaal heel erg gelijk in. Maar ik was toch niet blij. Nu had de organisatie gezorgd voor een Trondheimse fietsenmaker in het hotel zijn intrek had genomen deze middag. Dus het euvel was snel verholpen. Wat blijkt, mijn thuis fietsenmaker had niet het velglint vervangen en ter plaatse van een spaak zat toch echt een gat in het lint, daar zat dus ook een groot gat in de binnenband.
Na 10 minuten vervolgd het grote wachten. Aanvankelijk zou de eerste groep starten om 18.00 uur dat was door de Noorse Rijkswaterstaat verlaat tot 21.00 uur.
De RittVær app vertelde mij dat het zou gaan regenen en dat het op de de Dovrefjell koud zou zijn.
Uiteindelijk om 20.00 uur ben ik gaan omkleden en mijn winterbroek, ondershirt, shirt aangetrokken en mijn winterfietsjas en volle handschoenen mee genomen. Uiteraard eerst mijn mannelijkheid en omgeving royaal voorzien van happy bum butter.
Naar de startplaats in het centrum van Trondheim op de Munkegata is op de fiets 5 minuten. Daar stond al een vrachtauto gereed waar de bagage afgeleverd kan worden die naar de Vallhal wordt gebracht.
De Noorse soldaten die de strijd aangaan met deze 543 km zijn nog bezig om hun stadsfiets af te stellen, banden oppompen, kettingen spannen en smeren, blikjes cola aan het fietsframe met tape te bevestigen. En verder met een zenuwachtig bravoure lachje met de aanwezige toeristen op de foto te gaan.
Verder was ik zelf heel rustig geworden en blij dat het nu eindelijk ging gebeuren. Er valt een rust over mij heen. En de gedachte overheerst dat ik er alles aan heb gedaan en dat ik dit kan en ga doen.

Het is een beetje zoeken en kijken hoe alles is georganiseerd. Maar door de vanzelfsprekende rustige gang van zaken, die 100% past bij hoe Noren leven, gaat alles toch bijna vanzelf goed.
Om kwart voor negen worden achter elkaar 2 zeer dapperen afgeschoten. Kompleet in tijdrit uitrusting en dito fiets gaan zij de strijd aan met het tijdrecord. Dit record staat overigens op net binnen de 13 uur. Voor de hele 543 km!!

Na een officieel moment, op zijn Noors, worden wij om 21.00 u als eerste groep van 60 fietsers gestart.
Het is nu nog droog. Relatief veel mensen staan in de stad langs de kant en roepen ons een Godt Tur toe. Noren zijn sporters en houden van sporters.
In mijn hoofd had ik de rit opgedeeld in delen die ongeveer overeenkomen met trainingsrondjes die ik het laatste half jaar vaak heb gefietst. Dan lijkt het allemaal niet zo ver.
Gelukkig ben ik de ongeveer eerste 6 uur in een groep terecht gekomen die ik goed bij kan houden. Weliswaar met een hartslag van rond en boven de 150 maar wij gingen de berg op met tussen de 20 en 35 km per uur. Dus dat was een goed excuus om de toerenteller zover te laten oplopen.
Helaas begon een half uur na de start Pluvius met zijn werk. En dat duurde ongeveer totdat ik bovenop de Dovrefjell was. Compact in een groep omhoog rijden heeft veel voordelen. Echter op 10 cm afstand van het wiel van je voorganger wordt je erg nat van al het spatwater.

Na 43 km als je inmiddels al aardig opgewarmd bent, en weer afgekoeld door de regen, kom je het zeer motiverende bord tegen dat je er iets minder subtiel aan herinnerd dat je nog maar 500 km te gaan hebt. Het is echter wel consequent toegepast, elke 100 km staat er een bord met de nog te maken kilometers.

Ik ben al heel vaak in Noorwegen geweest, echter tot nu toe met een vervoersmiddel dat de meeste mensen meer geschikt achten voor dit land. En altijd ben ik mij bewust van de schoonheid van het land. Zo ook deze keer heb ik daar bewust tijd voor gemaakt. Om je heen kijken en genieten. En niet alleen naar het asfalt, je computer en de kont voor je kijken. Als die tenminste aardig is geproportioneerd.
Zo ook op de Dovrefjell heb ik om heen gekeken en genoten. Het is nacht en je merkt om 02.00 uur dat de zon al iets hoger staat en met zachte pastelkleuren de wereld om je heen verleidelijk inkleurt. Je hoort overal om je heen de vogels fluiten, dat is nog eens een 24/7 maatschappij.
Ik had een beetje de pech dat terwijl wij boven kwamen de groep waar ik fietste uiteen viel. En ineens was ik alleen. Ondanks dat het zo mooi is daar was het ook wel koud, 0 tot 2 graden celsius direct na een uur of 5 regen is dat een recept voor opgaves bij een heel aantal fietsers, zeker als die niet winters gekleed gestart waren. En om de pret nog een beetje te verhogen heerste op de hoogvlakte Notos, de God van de zuidenwind. Notos blies mij met 5 m/s in het gezicht. Ik moet zeggen het is dan best even bikkelen. Het woord hoogvlakte is overigens behoorlijk eufemistisch, vlak is het allerminst!
Maar op 190 km kom je aan in Dombås, daar kun je even van je vriend afkomen en warme koffie drinken, en je lijf en geest laven aan de warme geborgenheid van een tent. Een broodje nuttigen en bij jezelf denken dat je goed bezig bent en dat je de bergen hebt gehad. Dat klopt voor wat betreft het woord berg. Je hebt dan toch pas de helft van de hoogte meters te pakken en er komen dan nog een aantal aardige kuitenbijters. Maar dat realiseer je jezelf op dat moment nog niet.
Versterkt door de warmte en de interne peptalk stap je weer op met het mooie vooruitzicht dat je nu een aantal uren naar beneden gaat.
Verder en verder gaat het, je komt in een soort van trance of flow terecht met maar één gedachte: doorfietsen naar het zuiden. Zodra je na gaat denken ga je twijfelen aan jezelf. Dat is mij één keer overkomen. Toen heb ik de fiets tegen een hek gezet en mij zelf hardop afgevraagd waar ik in hemels naam mee bezig was.
Deze vraag heb ik beantwoord door maar weer op te stappen met de overtuiging dat ik gewoon door moest fietsen tot in Oslo of zoveel eerder ik letterlijk van de fiets zou vallen.
Ik denk dat ik ongeveer ¾ van de afstand alleen heb gefietst. Af en toe waren er lotgenoten die ongeveer even hard fietsten als ik en waar ik dan een tijdje achter bleef hangen of die achter mij hingen wat ik overigens pas merkte na een 5 kilometer of zo. Als ik dan de kop overgaf is het toch een goed gevoel dat ik een thumbs up krijg en de uitnodiging bij hen aan te klampen.

Ik realiseer mij weer wat voor beginnende goedwillende amateur ik ben als ik, op vals plat omhoog met 30 op de teller denkend dat ik heel goed bezig, voorbij gereden wordt door een fietsend monster dat zeer compact, zeer strak in lijn en zeer hard mij voorbij komt gejaagd. Naar mijn vaste overtuiging trainen deze fietsverenigingen dagelijks op snaar strak in formatie fietsen.

Ik wist dat de Noren zaken goed kunnen organiseren, zeker bij dit evenement bewijzen zij dit weer.
Voor fietsers is het ideaal dat je voor een kruising of rotonde nooit hoeft na te denken of gas terug te nemen. Vooraf staat met pijlborden aangegeven welke richting je op moet en op elke kruising en rotonde staan hele lieve meisjes en jongens al het overige verkeer op te houden en jou de juiste weg op te wijzen. Chapeau!

Ondertussen zijn alle bekende pijntjes de revue gepasseerd, de linkerknie, de rechter hamstring, mijn kont en rechterbal. En alle nog niet bekende pijntjes die je kunt ervaren tijdens fietsen. Door al deze triviale zaken die de focus kunnen afleiden de juiste aandacht te geven, geen dus, verdwijnen op een bepaald moment al deze pijntjes. En kun je als in een soort van geautomatiseerde modus door blijven fietsen. Automatisch is mijn cadans verhoogd naar voor mij relatief hoge waarden. Ik als spinner ben gewend aan pure krachttraining en niet zo zeer aan souplesse, daardoor is mijn gemiddelde cadans meestal relatief laag. Maar ik denk dat mijn lichaam de regie onder het bewind van mijn geest overnam en in een soort van safe modus mij naar Oslo heeft gebracht.
Je kunt ook zeggen dat de wil, en de geest als besturing, één wordt met je lichaam.
Het verraste mij enorm dat je lichaam belangrijke zaken zelf gaat regelen. De bovengrens van de D1 ligt bij mij op het moment op 132. Gedurende de zaterdag echter begon mijn maximale hartslag steeds verder terug te lopen. Tot op zondagmorgen vroeg, 120. Dit komt door de vermoeidheid, echter kan ik dan toch nog relatief veel vermogen leveren. Dat is een hele maffe constatering. Je gaat eerst denken dat je net nieuwe ELEMNT de geest al heeft gegeven of dat de batterij van de hartslagmeter leeg raakt. Terwijl ik, als controlefreak, alle batterijen van de sensoren voor de reis had vervangen.

Ik heb elke eetpost aangedaan om even van de fiets te kunnen en te eten. De meeste fietsers doen dat niet en vinden dit denk ik zonde van de tijd. Maar voor mij was het toch elke keer weer even fijn om een volgend ijkpunt te hebben.
Op zaterdagavond overigens waren een aantal stops niet meer om enkel even te rusten. Normaal heb ik altijd een ijzeren maag en darmen, maar deze dag na veel sportdrank en energiebars dachten mijn ingewanden er het hunne van. Ik heb twee stops achter elkaar maar net op tijd gehaald om op de dixi mijn fietsbroek op de enkels te krijgen. Waarbij het de laatste keer ook nodig was om eindelijk mijn zomerfietsbroek maar eens aan te trekken. Na de eerste stop stonden op een gegeven moment enkele Noren buiten hun huis aan de kant van de weg bekertjes met cola uit te delen. Dat was bijzonder lekker en werd door mijn maag als zeer rustgevend ervaren. De meneer Noor stond met zijn iPhone in de hand mij te interviewen en te filmen, waarbij ik veel meer interesse had in een volgend bekertje cola van mevrouw Noor. Na beleefde dankbetuigingen en de belofte om zeker Oslo te halen mocht ik weer vertrekken. De volgende stop op de onfortuinlijke dixi hadden de mensen ook voor cola gezorgd. Dat is een zeer welkome afwisseling van de sportdrank en zorgde dat mijn maag en darmen uiteindelijk goed gemutst het laatste deel naar Oslo aan konden.
Als je denkt dat je alles hebt gehad: het laatste deel vanaf Lillestrøm naar Oslo bevat nog twee kuitenbijtertjes om afscheid te nemen.
En uiteindelijk wordt je door de lieve meisjes op een rotonde de snelweg op gestuurd en kom je in trance bijna hallucinerend op het laatste deel langs de pionnen die je naar het ultieme hoogtepunt van de zondag leiden.

Op zondagmorgen na een aantal uren slaap is traplopen een bijna onoverkomelijke expeditie.
Verder is lopen geen enkel probleem en heb ik verder geen spierpijn.
Het is nu een zeer weldadige ontspannende gedachte om op een mooie plaats in Oslo op het terras een groot glas bier te nuttigen zonder het stemmetje dat je dit beter even niet kunt doen.

Ik heb genoten en ben best een beetje trots op mijzelf.

Uiteindelijk ben ik meer dan 30 uur onderweg geweest met 24 uur en 9 minuten netto fietstijd.

Ik denk dat ik nog een jaar in training moet blijven, volgend jaar zal mijn zoon mogelijk ook deze uitdaging aan willen gaan. En anders wil ik zelf denk ik nu ook nog wel een keertje. Uitdagingen zijn verslavend.

Samen met een andere dolende ziel onderweg naar Oslo.
Regen is ook mooi.
Zolang de rivier stroomt naar waar je vandaan komt……
Eten en mentale opkikker in Dombås
Zo ziet het er uit na 30 uur.

Hieronder een link naar de passie van Jamie van Rijswijk en Renske Doedée: Wielertrainer.com

https://www.wielertrainer.com

Hieronder de link naar Sanne van Paassen haar passie

https://www.sannevanpaassen.nl/mentale-training-voor-sporters/

8 gedachten over “Store Styrke Prøven

  1. Hoi Henk, dit is het eerste boek dat ik heb uitgelezen. En wel in 1 keer.
    Super mooi geschreven.
    Af en toe ook een traan.
    Lees heel erg goed ook nog, de Henk die ik vanuit mijn nonge jaren ken.
    Heel erg trots op je.

    Geliked door 1 persoon

  2. Henk, ik heb het al eerder gezegd, ik wist dat je de tocht op karakter zou uitrijden. Evengoed is het nog steeds een geweldige prestatie. En deze proza is ook een mooie prestatie om je belevenis zo mooi onder woorden te brengen.

    Geliked door 1 persoon

  3. Echt een prachtig verhaal Henk… de nuchtere emotie, dat is wat het fietsen losmaakt. Dat weet je alleen door het te doen…ik heb ervan genoten… om het te lezen…

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s